Ég hef oft pælt í því hvernig foreldrar mans og vinir líta á ófrósemina ..
Ég persónulega hef svosem feingið boð um gefins egg frá einstakling sem var orðin of gamall.. fallega boðið en þurfti svosem ekki á gjafaeggi að halda...
Mamma mín og pabbi tala um að borga fyrir næstu meðferð sem ég er ekki viss um að við þyggjum.. aftur fallega boðið en ekki alveg fyrir okkur.
En einhvernveigin þá vitum við ekki enn dag í dag ekkert hvað þau hugsa og pæla í sambandi við ófrósemina..
Þau spurja stundum of mikið og á viðkvæmum tímum.. persónulega finst mér allt í lagi að fræða fólk um ófrósemi en ég geri það soldið almens eðlis en ekki beint um okkar hjónana mál .. það er tala ekki beint um okkar vandamál nema að hluta.. líka að þetta er soldið inná rúmmstokki hjá manni.
Það fer alveg svakalega í mig hvað fólkið okkar lítur á glasameðferð leit til að eignast tvíbura .. ég veit fyrir víst að við hjón eignumst aldrei tvíbura ..
enda hefur það aldrei verið markmið okkar .. okkar markmið er að eignast barn saman.. enda vegna okkar forsögu þá mindum við ekki ná að ganga með tvíbura og því enn meira pirrandi að fá alltaf þessa tvíbura umræðu í andlitið .. og vitið menn við erum samt búin að seigja fólkinu okkar að það verði aldrei tvíburar hjá okkur.. ARG.. pirrandi þegar ekki er hlustað á mann..
Í dag eigum við hjónin börn saman .. og vitandi það að við munum aldrei eignast barn nema með hjálp tækninar þá er fólkið okkar stundum að íja að því að kanski komi þetta bara heima með næsta barn.. en líkur okkar hjóna eru eingar á því og því alveg svakalega særandi að heira þessar yfirlísingar.. við værum svosem ekkert á móti því að kraftaverk yrði búið til heima en við erum skinsöm og gerum okkur ekki slíkar vonir , þegar maður er buin að berjast við ófrósemi í góðan tíma þá reinir maður soldið að vera raunhæfur .. ekki búa á bleiku skíji því þegar maður dvaldist í skíjonum þá fékk maður endalaus nei og maður er sko búina að vona nógu leingi heima til að höndla þann pakka ekki leingur....
Kraftaverka koment geta verið salt í sár sem voru kanski alveg að lokast .. fólk er kanski nýbúið að sætta sig við hlutina þegar einhver fer að íja að hinu og þessu .. að þetta hafi sko tekist svona hjá þessari og hinni og búmm varð bara bomm heima og allt eftir því .. að þessi hjón sem þú heyrðir af hafi sko farið í glasa eignast barn og bara búmm orðið svo ólétt heima eftir það .. En málið er að þessar sögur hjálpa eingum .. síst pari sem er búin að berjast í mörg ár fyrir sínum börnum..
eins eru ástæður ófróseminar svo margar og ólíkar .. kanski var það sem stoppaði parið sem þú heirðir af farið .. það er ástandið breitt.. frumunar í betri gír eða einhvað .. hver veit .. ástæðunar fylgja yfirleitt ekki sögonum..

Jaja foreldrar, vinir og aðstendendur hvað finst ykkur um ófrósemi..
hvað er það fyrsta sem ykkur dettur í hug þegar þið heirið þetta orð Ófrjósemi?
knús Sims sem verður soldið pirruð á ættingjum og þeirra yfirlísingum.

Sæl Sims

Gott innlegg hjá þér. Ég er alveg sammála þér með það hvað það er ótrúlegt hvað fólk leyfir sér að spyrja mann að. Í mínum huga er það mitt að segja frá en ekki annara að spyrja um mín ófrjósemismál. Það myndi alla vega ekki hvarla að mér að spyrja fólk mjög náið út í það hvar, hvenær og hvernig það bjó til börnin sín. Eins fara þessi komment alveg óskaplega í taugarnar á mér "þið eigið nú tvö börn, megið sko þakka fyrir það" aarrrg, það er bara ekki annara að ákveða hvað við hjónin viljum eignast mörg börn (úps pínu pirruð). Tvíbura umræðan fer líka frekar mikið að taugarnar á mér. Ég hef orðið ófrísk bæði eftir meðferð og án meðferðar (heima) og það fyrsta sem fólk sagði þegar ég tilkynnti um óléttuna (í öll skiptin) "var þetta glasa eða heimatilbúið" enginn sagði svo mikið sem til hamingju. Mér finnst það alveg óþolandi þegar það er orðið meira spennandi hjá vinum og ættingjum hvernig barnið var búið til en að það sé á leiðinni. Og svo í lokin þá eru það allar sögurnar af fólkinu sem hætti að hugsa um það að eignast barn og varð bomm um leið, þetta eru náttúrulega mest pirrandi sögur allra tíma.
Ég held að málið sé að vinir og ættingjar gefi fólki sem glímir við ófrjósemi svolítið svigrúm, sé ekki að koma með nærgöngular spurningar eða einhverjar alhæfingar um fólk út í bæ.

Kær kveðja
klukka

Hæ stelpur, var fyrst núna að taka eftir þessum nýja þræði hérna.

Ég er alveg sammála ykkur með margt af því sem þið segið.
Það er ábyggilega erfitt að vera aðstandandi aðila sem glímir við ófrjósemi, ég er alveg viss um það því ég held það sé svo erfitt að setja sig 100% í þessi spor og þessvegna er líklega erfitt að vita hvað skuli segja. Fólk fattar ekkert alltaf að þegar það ætlar að vera upplífgandi þá getur það virkað öfugt. Til dæmis þegar maður er búinn að fá neikvætt úr fjórðu eða fimmtu glasa og er að nálgast botninn í tilfinningalegri vanlíðan þá er ekki gott að heyra orð sem eiga eflaust að vera upplífgandi frá þeim sem segir þau: "æ en leiðinlegt, en þið bara drífið ykkur aftur, þýðir ekkert að gefast upp"! Hver og einn hefur sín mörk með það hversu oft hann treystir sér í meðferð og það er rosalega misjafnt hvað hentar hverju pari.

Ég er ófrísk núna af tvíburum og það eru næstum ALLIR að segja við mig núna að ég verði svo kannski bara ólétt einn tveir og þrír aftur eftir fæðinguna! Þetta læt ég fara svolítið í taugarnar á mér því fólkið sem segir þetta veit ekkert hvert vandamálið er og hvort ég hafi yfir höfuð áhuga á að eignast fleiri en tvö börn. En þau segja þetta samt vegna þess að "þau hafa heyrt um svo mörg svoleiðis tilfelli". Þetta fer nett í taugarnar á mér því vandamálið okkar er ekki þess eðlis að það kippist bara í lag við það að eignast börn! Ég kann heldur ekki vel að meta það þegar fólk fer að tala um ófrjósemina við mig að fyrra bragði og það að við höfum nú farið í glasa og svoleiðis, ég tala um það við þá sem ég vil og öðrum koma þau mál mín bara ekkert við.

Ég held að fólk ætti að reyna að segja sem minnst en frekar gera manni það ljóst að það sé til staðar til að hlusta og sýna skilning.

Fólk á ALLS EKKI að setja sjálfan sig sem sjálfskipaðan sérfræðing um þessi mál því ef það er einhver sem veit eitthvað um vandamálið þá er það maður sjálfur, maður hefur haft langan langan tíma til að kynna sér þessi mál og maður hefur haft aðgang að færustu sérfræðingunum til að fá upplýsingar og þessvegna virkar það á mig eins og að skvetta vatni á gæs þegar fólk fer að segja mér hitt og þetta og ráðleggja mér varðandi ófrjósemina. Það fer eiginlega mest af öllu í taugarnar á mér þegar fólk gerir þetta og heldur virkilega að það viti betur en maður sjálfur um hvað það er að tala. "um leið og hún hætti að hugsa um þetta varð hún ólétt" og svo ótal margt annað í þessum dúr er alveg fáránlegt að segja við manneskju sem glímir við ófrjósemi.

En auðvitað og sem betur fer eru ekki allir svona eins og þessar lýsingar gefa til kynna. Það er ekkert betra en að eiga góðan vin eða ættingja til að halla sér að þegar þetta angrar mann og sem betur fer eru margir sem geta sett sig að einhverju leiti í þessi spor og sýnt manni skilning. Hinir sem geta það ekki eiga ekki að skipta okkur máli, við megum ekki láta þá skemma fyrir okkur daginn

Segi þetta gott, langaði bara aðeins að tjá mig um þetta.

Bros