Smá pæling hérna, ég er ekki komin á það stig að vera farin að hugsa alvarlega um ættleiðingu enda bara í minni fyrstu meðferð, en af hverju heyrist mér oft að það sé endapunkturinn á meðferðunum að ættleiða?

Það sem ég er reyna að koma orðum að er þetta...kemur ekki til greina að ættleiða á ákveðnum tímapunkti eftir x margar meðferðir og láta svo reyna á fleiri meðferðir kannski 1-2 árum eftir ættleiðingu? Mér finnst stundum eins og þetta haldist í hendur, ákvörðun um að fara ekki í fleiri meðferðir og ættleiðing, þarf það endilega að vera þannig?

Ok reyndar eru sumir kannski fallnir á tíma eftir að hafa eytt mörgum árum í misheppnaðar meðferðir með tilheyrandi andlegu og líkamlegu álagi...geri mér grein fyrir því.

Vona að ég sé ekki að styggja neinn, en það væri gaman að fá smá umræðu um þetta og heyra fleiri sjónarhorn

Það er ekkert sem mælir gegn því að ættleiða og fara svo aftur í tæknifrjóvgunarferlið. Mér finnst það frekar vera spurning um hvert hugarfarið þitt er og hvað þig langar til að gera.

Hæ

Við hjónin fórum eins og flestir fyrst í glasa, hættum svo í því ferli og snérum okkur að ættleiðingaferlinu - ástæðan var einföld - okkur langaði í fjölskyldu og það sem allra allra fyrst, en ákváðum jafnframt að klára glasapakkann síðar á ævinni ef okkur langaði í fleiri börn. Nú nokkrum árum síðar og við enn í barneign, er stóra spurningin eigum við að slá til og eignast fleiri börn........veit ekki, hvaða leið eigum við að velja, veit ekki, eina sem ég veit er að við eigum fullt af valmöguleikum sem allir eru góðir - bara spurning hvað hentar okkar fjölskyldu


Mamma helsta aðdáanda Sollu stirðu

já þegar vonleysið nær tökum fer maður að huga að ættleiðingu, ekki það að það sé verri leið til að eignast börn, heldur þarf maður fyrst að sleppa hendinni af draumnum um að ganga með barn. Hins vegar finnst mér verst við þetta ferli er að barnið sem maður fær er að minnsta kosti 10 mánaða gamalt... þarna er maður að missa af svo miklu í þroskaferli einstaklingsins. svo eru þessi börn ( í lang-flestum tilfellum) af öðrum kynstofni en maður sjálfur, sem er líklegt til að valda vandamálum... eða hvað finnst ykkur?
svo kemur reyndar fram hér að ofan að hægt er að fara út í ættleiðingu án þess að vera endilega hættur í meðferðum... hvernig ætli það sé að eiga eitt ættleitt barn og svo eitt ,,venjulegt´´ ætli það gæti valdið vanlíðan hjá ættleidda barninu??

Það er ekki altaf svo að ættleiðing sé endapunkturinn...alls ekki Við hjónin ákváðum að velja frekar að sækja um ættleiðingu frekar en að fara út í einhvert tæknibrölt. -ekki að ég sé neitt á móti tækninni - alls ekki en við eigum son saman sem kom óvænt undir og engin uppskrift fylgdi með honum hvernig ætti að gera þetta en staðreyndin var sú að ég treysti mér tæplega í aðra meðgöndu og fæðingu og fannst ættleiðing algerlega fullkomin leið til að eignast börn

Nú á ég líka yndislega stúlku frá Kína og ég sé sko ekki eitt augnablik eftir því að byrja á "endanum"

gangi ykkur vel!!!

Ég fékk ekki glasa hér heima, ein af þeim sem var neitað eftir einkavæðinguna. Var orðin 43 og þeir hættir að gera undantekningu.

Ég var taka tvö fósturbörn fyrir 2 mánuðum og saga þeirra er sú að þau fóru til fóks í fóstur sem síðan eignaðist sitt eigið barn og þeim var síðan skilað.

Ég var mjög dómhörð fyrsta mánuðinn á fólkið en staðreindinn er bara sú að fósturmamma er bara fóstur mamma og ekki alvöru. Börninn minna þið á það daglega og heimurinn líka. Það eru ekki allir sem geta/ eiga auðvelt og hafa nægilega þykkt skinn í að vera fósturmamma. Reynið að eignast ykkar eigið og ekki taka fósturbarn ef þið eruð í glasa.
Knús og kveðja.
M

Mér finnst þetta mjög spennandi umræða og þó svo hún sé orðin meira en ársgömul þá langar mig að segja mitt álit. Ég er sjálf barn sem sett var í fóstur og ekki í einn dag var mér tekið öðruvísi en börnum fólksins sem tók mig að sér. Oft eru fósturbörn búin að lifa tímanna tvenna, alls konar reynsla sem "venjulegt" fólk á erfitt með að gera sér í hugarlund og þar að leiðandi eiga þau erfitt með að treysta og minna fósturforeldra sína á að þau séu ekki "þeirra". Ég veit ekki hvernig það er í þínu tilfelli talk2matty en þú veist örugglega hvað ég á við þar sem þú ert nú með þín fósturbörn.

Fyrir mér er ættleiðing annað mál. Þá eignast börnin sína fjölskyldu og alast upp sem börn þessara foreldra. Ég er sjálf komin nokkuð langt í ættleiðingarferlinu þ.e. að ættleiða barn og ég verð að segja af fenginni reynslu minni sem fósturbarn þá hef ég engar áhyggjur af því að minni ást og umhyggja verði til staðar, hvað þá að barnið snúist gegn okkur ef við höldum rétt á spöðunum.

Fyrir mér og manninum mínum er húðlitur og kynstofn eitthvað sem skiptir ekki máli enda erum við mannfólkið allt eins hvaðan sem við komum. Ég á vinafólk alls staðar úr heiminum og ég tek ekki eftir því hvort þessir vinir mínir eru öðruvísi á litinn eða ekki. Börn taka ekki heldur eftir þessu nema þá að fullorðna fólkið bendi þeim á það!

Varðandi að vera í meðferð og ættleiðingu þá er smá flækja þar á ferðinni varðandi löndin sem við erum að ættleiða frá. Sumir geta sett stopp á það að maður fái að ættleiða ef barnsvon er í fjölskyldunni eða það lengir biðina eftir ættleidda barninu. Ég hef ákveðið að fara ekki í fleiri tæknimeðferðrir þrátt fyrir að eiga enn "kvóta" já ríkinu um slíkt.

Ég á við óútskýrða ófrjósemi að etja og því gæti ég mögulega orðið ófrísk en ég held að það sé eitthvað sem maður tekur á ef þar að kemur. Ég veit bara að ég get ekki hugsað mér fleiri tæknimeðferðir og er alveg tilbúin að sleppa meðgöngu og fyrstu mánuðum barnsins míns til þess að geta gefið barni gott heimili og fjölskyldu. Þetta er kannski bara 1-1,5 ár af heilli mannsævi og alveg nóg eftir til þess að fylgjast með uppfrá því.

Bara svona sunnudagspæling...

Gott innlegg Njála, frábært að fá þitt sjónarhorn, þú hefur verið báðum megin við borðið ef má orða það þannig, varst sem barn tekin í fóstur og ert sjálf að íhuga ættlieiðingu. Hversu langt eruð þið komin í ferlinu?? Ég er búin að vera í þessum meðferðapakka lengi og á tvo frysta, ætla að nota þá. vonandi eru þetta happa frostpinnar en ef ekki þá væntanlega hættum við þessu meðferðastússi. Við höfum rætt ættleiðingu, en ekkért gert neitt í þeim málum, ástæðan fyrst og fremst að við lifum alltaf í voninni.

Þar sem ég þekki mjög vel samfélag fólks frá Cólubíu hér á landi og lærði á spáni, Þá höfðum við ákveðið að taka bara frá cólumbíu. En vegna þess að það er allstaðar litið á aldur konunar eingöngu en ekki beggja þá hefðum við eingöngu getað fengið 7 ára og eldra eða fatlað barn. Svo við fórum að leita hér heima líka, og þar sem það vantar mjög mikið fósturforeldra hér heima var það mjög fljótlegt ferli eða um 6 mánuðir. Fósturbarn hefur gengið í gegnum marga hluti og því þarf það mikla hlýju og knús og sterkan en samt mjúkan ramma.
Ég hitti hóp af mæðrum með erlend ætleidd börn í sundi og þar sem ég var að ganga í gegnum líkan hlut og þær þá kannski veitti ég þeim meiri athygli en annars, fljótlega tók ég eftir að ein móðirinn horfði á mig mjög föstu augnarráði, eins og ungarmamma að verja unganna sína. Og ég fann að hún var eins og í vörn, ég braut ísinn og hóf samræður og skaut því inn á milli að ég væri nýbúinn að fá þau í fóstur, og við það breyttist hún. Mikið.
Það sem ég á við er að fóstur fylgir einn vandi og ætleiðingu annar og við erum mis sterk til að takas á við hann.
Annars gengur mjög vel hjá okkur og börninn yndislegir einstaklingar sem eiga minn hug og hjarta. Og á þessu erfiðu tímum er ég mun ríkari en ég var áður og á leið í leikskólan hugsa ég oft hversu glöð ég sé að þau eru hjá mér. En það er ekki létt, sérstaklega fyrrstu vikurnar, margt að læra um þau sem einstaklinga.

Móðir mín var fósturbarn svo ég veit líka hvernig sár geta verið skilinn eftir ef hlutirnir eru ekki að blessast.
Og ég veit að öll reynsla gerir mig að betri móðir líka ófrjóseminn, hún kenndi mér þrautseigju, þol og vita hve mikla gull mola ég er með í höndunum. Og síðast en ekki síst að orð fólks segir oftast meira um það sjálft en um mig eða aðstæðurnar.

Ef þið hafið möguleika á að eignast ykkar eigið barn þá reynið það, því hvaða leið sem valin er þá er enginn auðveld og ekkert létt.
Knús og kveðja M

Hæ
Við hjónin ákváðum að sleppa glasaferlinu og fengum barn með "erfiðu" leiðinni.
Hún var 13 mánaða þegar við hittumst fyrst, og tók mig strax sem aðal-umönnunaraðila. Ég á hinn bóginn átti erfitt með að setja mig í mömmuhlutverkið, og þegar vikur og mánuðir liðu þjáðist ég af "fæðingar"þunglyndi.
Ég var reyndar ekki greind af lækni, og fékk engin lyf, en ég var mjög döpur, þreytt, kom engu í verk, sá ekki tilgang í að fara framúr, út, hitta fólk og fannst allt sem var ekki hluti af daglegri rútínu óyfirstíganlegt. Ég samt fór framúr og hugsaði vel um barnið. Hef heyrt að til sé ættleiðingarþunglyndi og sé bara álíka algengt og fæðingarþunglyndi!!!
Ég fattaði það ári seinna að eitthvað mikið var að mér þessi fyrstu jól okkar sama, þar sem ég var á þorláksmessu, ekkert búin að þrífa eða skreyta, hafði ekkert bakað eða föndrað og átti eftir að pakka öllum gjöfum inn. Tengdamamma kom og hjálpaði mér með þetta... samt var hún í fullri vinnu og hugsa um sitt heimili, en ég heimavinnandi!!!

Það er mikil breyting og álag að eignast barn... tala nú ekki um þegar það kemur skyndilega og farið að ganga og þroskinn í svo miklum stökkum að maður nær ekki að bæði kynnast barninu, aðlagast breyttum aðstæðum og fylgja þroska þess.

9 mánuðum eftir að við fengum stelpuna, leið mér eins og venjulegri mömmu í venjulegri fjölskyldu, með venjulegt barn sem var í leit að leikskólaplássi og á leið aftur í vinnu. Við vorum þá orðnar venjulegar mæðgur og ég sá ekki sólina fyrir henni... gat varla munað hvernig lífið var án hennar... En það var samt gott að fara aftur að vinna.

Nú erum við að velta fyrir okkur að fara í glasafrjóvgun... það er kominn tími á systkini

Það sem ég ætlaði að segja, en týndist í orðaflaumi er...
Við sáum ættleiðingu aldrei sem uppgjöf heldur sem leið útúr sorg og vonleysi... leið framhjá erfiðleikunum við getnað. Það sem við vildum var fjölskylda, og fengum fjölskyldu þó barnið sé ekki skylt okkur. Enda skiptir það í raun litlu máli, þegar tekist er á við vandamál með vini og hvaða sokkabuxur fara við nýja bleika kjólinn!!!

Sælar
Ég hef mikið verið að hugsa um að taka barn í fóstur hér á Íslandi. talktomatty við hvern hefur maður samband ? Og hvernig
er ferlið, fær maður varanlegt fóstur eða bara tímabundið ?
Kveðja Zola